„… przyznam, że na ten dzień czekałem niecierpliwie i z dużą dozą ciekawości,

chociaż tak naprawdę trudno słowami opisać uczucie, które towarzyszyło mi przez kilka ostatnich dni.

30 kwietnia 2011 roku, sobota, wieczór.”

Tymi słowy zacząłem przelewanie na papier swoich odczuć z tamtego wieczora. Wieczora wspaniałego.Wieczora pełnego refleksji i zadumy,podczas którego ukazana została postać wielkiego człowieka. Postać Papieża Polaka. Postać Jana Pawła II. Pół roku po tamtym wydarzeniu, a dokładnie 22 października 2011 roku, sobota wieczór, miałem okazję obejrzeć równie piękny, choć zupełnie inny w treści spektakl. W przepięknej scenerii, jaką tworzą wnętrza kościoła p.w. Matki Bożej Królowej Polski w Jabłonnie odbyło się spotkanie z poezją Karola Wojtyły. Spotkanie to, pod jakże wymownym tytułem „... bym potrafił być sługą”, wystawiono z okazji liturgicznego wspomnienia błogosławionego Jana Pawła II, a wieczór poświęcony Jego twórczości uświetnili artyści scen warszawskich. Wybrane utwory czytał Michał Chorosiński, śpiew, Grażyna Matkowska, a muzycznie oprawił wszystko Janusz Tylman, który jest autorem muzyki do tego słowno-muzycznego spektaklu. Nazwiska znane i uznane. Michał Chorosiński swoją interpretacją utworów Karola Wojtyły i swoim głosem wprost zaczarował publiczność. Grażyna Matkowska, jak zwykle na wysokim poziomie. Pełne zrozumienie tekstu, wczucie się w atmosferę i powagę wieczoru, to cała Pani Grażyna. Janusz Tylman, maestria w każdym calu. Jego kompozycje, nawiązujące w swej formie do wielkich dzieł epoki baroku /tak mi się wydaje, zwłaszcza, że fragmenty utworów Jana Sebastiana Bacha też można było usłyszeć podczas spektaklu/, dodały blasku całemu przedstawieniu, do którego scenariusz napisała Anna Czachorowska, dyrektor Gminnej Biblioteki im. ks. Jana Twardowskiego w Jabłonnie. Kobieta wrażliwa, poetka, animator kultury, edytor i wydawca kilku swoich tomików poezji i dwóch tomów poezji ks. Jana Twardowskiego. Organizatorka spotkań poświęconych księdzu-poecie i nie tylko, tym razem przygotowała coś wyjątkowego, dokonując wyboru utworów Karola Wojtyły do których jako przedmowę wykorzystała fragmenty wypowiedzi ks. Kardynała Stanisława Dziwisza z książki „Świadectwo”. Całość spięła, jak klamrą, swoimi wierszami „Janowi Pawłowi II” i „Modlitwa do Świętego Jana Pawła II”. Tym sposobem powstało dzieło, obok którego nie da się przejść obojętnie. U każdego kto oglądał tego dnia ten spektakl, musiał on wywołać chwilę zadumy, zadumy nad swoim jestestwem. Czego dowodem jest to, że cały spektakl oglądany był w ciszy i wielkim skupieniu, a po jego zakończeniu dopiero po dłuższej chwili rozległy się oklaski. Owacje na stojąco trwały kilka, a może kilkanaście minut. W ten sposób publiczność zebrana w kościele dziękowała twórcom tego spektaklu. Wykonawcom, autorce scenariusza, dźwiękowcowi i operatorowi światła /dwa w jednym/ oraz księdzu proboszczowi …, i trzeba przyznać, ...oklaski były zasłużone.